1. Dapat malaman mo na “generally” ang mga Bangsamoro Muslim ay Islam ang kanilang religion.

• Ang ibig sabihin ng Islam ay Kapayapaan.
  
• Pag-talima sa kautusan ng Poong Lumikha.
• Na sila ay naniniwala sa mga Propeta, tulad nina Jesus, Muhammad, Moses, David, Ismael, Isaac at iba pa (Ang Kapayapaan ay Sumasakanya Nawa)
• Na ang ibig namang sabihin ng Muslim ay iyong taong tumalima sa Islam, sumuko sa Allah.

• 2. Dapat malaman mo na ang isa sa mahalagang araw sa isang linggo ay araw ng Biyernes, araw ng Jamaah prayer- at ito ay isinasagawa sa katanghalian (12-1:00 pm).

• 3. Dapat malaman mo na hindi sila kumakain ng haram. halimbawa: Baboy, o ano mang nahaluan noon, alak na makalasing.

• 4. Dapat malaman mo sa panahon ng Ramadan ang lahat ng Muslim ay nag-aayuno di sila kumakain o umiinom bago mag-bukang liwayway hanggang takip silim.

• 5. Dapat malaman mo na sila ay pinapayagan ng Allah, ang mga lalaking Muslim na mag-asawa hanggang apat. Sa kondisyong kong kaya nilang pag-timbang-timbangin.
  

• 6. Dapat malaman mong ang mga Bangsamoro ay inagawan ng kanyang karapatan (rights) mula pa noong isama ng Amerika ang kanilang "Homeland" sa Pagpapasarili sa bansang Pilipinas.

MANIFESTO OF THE
 

MINDANAO ALLIANCE FOR PEACE

(June 28, 2008) 

          The Mindanao Alliance for Peace (MAP), a broad alliance of civil society organizations, people’s organization and individual peace advocates in Mindanao, strongly believes that a negotiated political  settlement is still the best way of resolving the age-old conflict in Mindanao.

            The alliance believes the prolonging the impasse in the peace negotiations between the Government of the Republic of the Philippines (GRP) and the Moro Islamic Liberation Front (MILF) will inevitably lead to war between the two protagonists.  It could also tempt  and invite anti-peace groups and peace spoilers to take advantage of the precarious situation.

             The alliance is fully aware that when war breaks out between the GRP and the MILF, it will adversely affect only the Bangsamoro people but the Filipino people as well.  In like manner, the dividends of peace, will ultimately redound to the best interest not only  of  the Bangsamoro but  also of the Filipino people.

            Let everyone be reminded that engaging in war is  always  costly and catastrophic that it could deplete further  the meager resources of the government that are better used instead on productive efforts.

            To cast a little glance on how much the government spends  on war campaign, the article, “Mindanao: Land Raped and Plundered” give us the proverbial tip of the iceberg.

            Accordingly, during President Estrada’s  all-out war in 2000,  “PhP 6 billion was spent on war or a billion peso higher than what the government spent on building school nationwide.”

            The paper also claimed that the “cost of one 105mm howitzer fired to Buliok  Complex is 730,000 or an equivalent to 1,123 bags of certified rice seeds at PhP650 per bag”. And the government did not spend on howitzer and mortar shell alone.

            With this premises, the alliances issues the following manifesto:

          We call the GRP and the MILF to immediately resume the peace negotiations between them and for them to honor the consensus points on ancestral domain that they already agreed upon.  We see the immediate resumption of the peace talks as the only way to obviate the possibility of war that may break out in our midst once again.

            We also call on the Philippine government to postponed the election in the Autonomous Region in Muslim Mindanao (ARMM) set come August 11, 2008.  This undoubtedly poses as a hindrance in the peace talks.  For even if a comprehensive peace agreement may be signed son, the implementation of the Bangsamoro Juridical Entity (BJE) will take effect until the terms of the elected ARMM official shall been finished.   Clearly, holding the ARMM election is a sign that the government is not sincere in its peace negotiations with the MILF.

            And, as we  will all be victims when war erupts in ourt midst, we call on every Bangsamoro people and on every peace-loving individual, for that matter, to unite with us in letting our voices be heard that we want PEACE nor for we have been suffering the brunt od war for so long.

            Finally, we support, respect and uphold the legitimate struggle of the Bangsamoro People for freedom and right  to self-determination.

(part of the script  ni kaka alih para sa programang  "Udto na  Adi (Kapayapaan)"  11:00-12:00 noon  July 2, 2008)

 "Malas, sa lahat ng Malas! Sigaw ni Kuya…"  Bakit? “nahulog ang celpon ko sa bathtub na may tubig”, (sigoro sa palanggana na may tubig, bakit may bath tub ba sa Upi?) Sa CR madaling paniwalaan, ok saan man nahulog basta nahulog sa tubig…   O nahulog sa baha habang malakas ang ulan? Huwag itapon sa basura ang celpon pwede pang mailigtas… makinig ka sa ating programa……

narito ang mga guidelines na maari mong mailigtas ang celpon mo (na hindi mo na maitatapon sa basurahan, kasi baka di mo alam ssaan mo itatapon sa bio-degradable; Recyclable waste; residual waste or Toxic waste ba iyan... saan ba talaga itatapon
Ate Glo kong Celpon??):

1. 'Wag magdalawang isip, ihaon sa tubig kaagad ang iyong celpon na nahulog sa tubig.

2. Madali!  As quickly as possible, tanggalin ang baterya (hindi ka makaintindi…) remove the battery. Mas malaki ang chance na ma-save mo ang celpon mo kung tatanggalin agad ang baterya nito... bakit?.... dahil may kuryente na dumadaloy dito kaya dapat madis-connect (kahit may load pa, di tulad sa Magelco disconnect pag di nakabayad ng 3 months.)

3. Iyugyog mo Day….I mean…Shake the water out of your cell phone. (PLAY LAUGHING)  Hold it tight, baka mabitiwan mo eh matapon at mabasag pa iyan..  baka di ka na mabilhan ulit ni Papa… then shake it out with large downward arm movements, as if you were losing your temper and throwing a fit. Kung maraming tubig ang lalabas sa pag-shake mo, meaning mas madaling matutuyo at effective and technique na ' to

4. Tanggalin ang mga dumikit pang tubig… Remove the excess water. Sacrifice many sheets of absorbing paper and press them against your cell phone. Tissue paper.. mayroon… or tuyong pamunas ang pwedeng gamitin, syempre iyong hindi pa nagamit ni  Ate… kung wala, t-shirt mo na lang, total hindi naman ikaw ang naglalaba.

5. Ulitin ang ganitong patakaran ng 3-4 na beses….Repeat steps 3 and 4. I-shake mo lang paulit ulit and tuyuin ng tissue or pamunas.

6. Hayaan na matuyo ang celpon at battery nito….Let both the cell phone and battery dry. I-pwesto ang gadget sa mahangin at tuyong lugar, sa window ng room (mag-ingat lang sa magnanakaw kung marami kang kapit-bahay). OK din siyang ilagay sa ibabaw ng TV dahil sa heat na inilalabas nito, habang nanonood ng Lobo? Akala ko di na aabutan ang Lobo . Pero wag na wag ilalagay malapit sa microwave oven or heater, dahil sa sobrang init nito baka pumutok ang battery, baka mapagkamang kang bomber, eh alert pa naman ngayon ang mga bomb expert sa mga bomba .

7. Hayaan matuyo ng 24 na oras…….Let it dry for at least 24 hours (kong gusto mo 3 araw na patuyo.. tatlong araw rin na walang text… kalimutan ko tanggalin din pala ang simpack.. patuyuin din  at pag tuyo … na manghiram ka ng celpon ng kaibigan at magtext sa mga text mate na tatlong araw kang mawawala dahil nalunog ka… ehe… nahulog sa tubig ang unti mo).Kung meron pang lumalabas na tubig sa pag shake after 24 hours, kumuha ka ng balde.. libre na na kayo.. baka dyan na lumipat ang Rumagongrong Fall… patagalin pa ulit ng 24 hours.

Dagdag na tip:(HINDI tip sa last two o last 3, dahil wala na iyan hinuhuli na ng  Kapulisan ng Upi... totoo ...? talaga?... hinuhuli?)

1. Kong ang celpon ay sa dagat nahulog…(kailangan sisirin mo)  kailangan mo  ng tubig na tabang.. mineral water.. is the best…. If your cell phone falls in salt water, rinse it completely with fresh water before proceeding to the steps mentioned here. Bakit kailangan ang mineral water eh este tubing tabang???   Bakal na nalagyan ng alat ay madaling kalawangin…..The salt can further damage your cell phone and increase the risk of corrosion. Banlawan ng fresh na tubig bago sundin ang steps sa taas, para matanggal ang mga buhangin or asin na pumasok.

2. Paalaala huwag ilagay sa apoy o malapit sa apoy…Never place the battery near a source of heat. It may explode!  (baka mapagkamalang kang  bomber... mahuli ka pa ng IED)..................................................................................................................................................................................

Sa paghahanap ng mga manunulat na may matalas na panulat ay isa itong si Rogelio Ordoñez na sinubaybayan ko ang sinusulat  at dahil napapahaon sa isyu ng bansa aking minarapat na isali sa ating blog ang kanyang editoryal na issue:

May Edsa 4 Ba?

Mga Kolum at Editoryal ni Rogelio L. Ordonez

KUNG pagbabatayan lamang ang pagsasanib ng mga puwersang dati’y parang langis at tubig kaugnay ng mga pagbubunyag sa Senado ng isang Engr. Rodolfo Noel Lozada, Jr. tungkol sa garapal na katiwalian sa $329-M kontratang ZTE-NBN na sangkot mismo diumano  si  Presidente Gloria Macapagal-Arroyo, gayundin ang butihin niyang esposo, bukod sa   pangunahing mga basalyos ng rehimen gaya ni dating Komisyoner Benjamin Abalos ng Comelec,  maaaring sabihin agad ng mga palasuri sa pambansang pulitika na, sa malapit na hinaharap, maglulundo ang lahat sa Edsa 4.

Ipinahayag tuloy  kamakailan ni Prof. Jose Ma. Sison, punong kasangguning pampulitika ng NDFP (National Democratic Front of the Philippines) na  “hinog na ang lahat para patalsikin sa poder” si La Gloria.  Nag-alab nga ang opinyon publiko matapos  sindihan ni Lozada ang mitsa ng bomba laban sa talamak na katiwalian sa burukrasya sa ilalim ng naghaharing rehimen,  at matinding tinuligsa ng mga lider at miyembro ng iba’t ibang grupo  ang pananatili sa kapangyarihan ng Reyna ng Malakanyang.

Matapos sikapin ng mga makapangyarihan   na mahadlangan ang pagtestigo ni Lozada  sa Senado kaya pinapunta siya sa Hongkong ng mga kinauukulan,  binigyan ng P500,000 – sabi niya –  ng Pangalawang Kalihim Tagapagpaganap Manuel Gaite, at dinampot siya sa NAIA pa lamang ng mga ahente ng gobyerno nang mapilitan  siyang umuwi,  dinala sa Laguna sa halip na sa bahay niya sa Pasig, pinapirma pa sa isang apidabit, kahit labag sa kanyang kalooban, ng isang Atty. Antonio Bautista,  nagdesisyon siyang ibunyag na ang nalalaman niya tungkol sa umalingasaw na ZTE-NBN. Lumitaw na 92% sa mga nagpadala ng opinyon sa “HARAPAN” sa telebisyon ang naniwalang nagsasabi nang  totoo si Lozada at 8% lamang ang nagsabing nagsisinungaling  siya.

“Tama na, sobra na, kilos na!” madagundong ngang isinigaw noong Peb. 15 sa demonstrasyon sa Makati  ng mga 10,000  lider at miyembro ng nagsanib-sanib na mga organisasyon – pampulitika man o panrelihiyon o pangnegosyo, tulad ng Bayan Muna, Anakpawis, Gabriela, Karapatan, Pamalakaya, Kabataan, UNO, Laban ng Masang Pilipino, Makati Business Club, Management Association of the Phil., Simbahan at iba pang sektang panrelihiyon.  Ito rin ang mensahe sa  misang idinaos para kay Lozada  sa La Salle Greenhills na  dinaluhan ng mga 5,000 tao  noong Peb. 17.

Nagkaisa nilang hinihinging magbitiw na sa tungkulin si La Gloria sapagkat wala na itong moral na awtoridad na pamahalaan ang bansa dahil sa “talamak na katiwalian sa gobyerno,  mga pagpatay na pampulitika, paglabag sa Konstitusyon, paninikil at pagsalaula sa mga karapatang sibil ng sambayanan, bukod pa nga sa pandaraya sa eleksiyon noong 2004.”  Sa kabila ng mga nabanggit, higit pa ngang masama – sabi ng mga demonstrador – ginagawa pa nga nito ang lahat-lahat upang bulagin ang opinyon publiko at  ilibing ang sagradong mga katotohanan.

Maglulundo nga kaya ito  sa Edsa 4?  O sawa at nadala na ang mga mamamayan sa ganitong sistema? 

Maaalaala, 20 taon ng pag-abuso sa kapangyarihan at  disimuladong pandarambong sa salapi ng bayan, at tandisang paninikil sa lehitimong mga karapatang sibil ng sambayanan sa pamamagitan ng Batas Militar, at walang habas na pagpatay  kay  dating Senador Benigno Aquino, Jr. nang malaon,   ang tuluyang nagpaalab sa damdaming-bayan sa ilalim ng diktadurang Marcos kaya naganap ang Edsa 1 noong Peb. 25, 1986.  Pandarambong din sa pera ng bayan, tiwaling pamamahala at paglilihim sa katotohanan ang nagpabagsak din sa rehimeng Estrada noong Edsa 2.  Maliwanag, sa kabilang banda, nabigong patalsikin naman sa poder ng mga kaalyado ni Erap si La Gloria noong Edsa 3 sapagkat lumitaw na personal lamang ang pangunahing mga dahilan kaya hindi sumuporta ang masang sambayanan at iba pang mulat at progresibong sektor ng lipunan.

Sa Edsa 1 at 2, napalitan nga ang abusadong pambansang liderato pero hindi ang sistemang pampulitika’t pang-ekonomiya na nananatiling kontrolado ng iilang naghahari-harian sa lipunan sa kapinsalaan ng masang sambayanan.  Nakabalik pa nga sa poder ang mga basalyos ng pinatalsik na mga rehimen at, sa bawat humaliling rehimen, lumubha pa nang lumubha ang mga problemang panlipunan, pampulitika’t pangkabuhayan,  at lalong lumulubog sa krisis ang bansa.  Matapos gamitin ng mga kinauukulan ang suporta ng masang sambayanan at makabayang mga sektor ng lipunan para diumano sa pambansang pagbabago, ibinasura lamang ng bagong lideratong kinatawan din ng uring mapagsamantala ang pambansang kapakanan.  Ni hindi nga anino hanggang ngayon  ang minimithi ng mga mamamayan na  isang lipunang tunay na makatao, mapayapa, maunlad at demokratiko.

May Edsa 4 ba?   Sabi nga, isa sa mabisang paraan ng pambansang pagbabago ang “People Power” pero, sa kabilang banda, dapat na lantay na makabayan at progresibong pambansang liderato  – ayon sa mga kritikong pampulitika – ang hahalili o hahawak ng renda ng gobyerno   tungo sa ganap na pagbabago ng napakatiwali na’t naghaharing   sistemang panlipunan, pampulitika’t pang-ekonomiya para makamit ang  ganap na pambansang katubusan sa kamay ng uring mapagsamantala’t walang makabayang konsensiya.

Ang artikulong ay di nabasa ko minsan ako ay magsurfing ng mga blogs, ang umagaw atensyon sa akin at nakita ang lalim ng pangunawa ni may akda na nagpakilalang si Aimee Achinges na may blog na: http://saintlucifer.multiply.com/
at di na ako nagpatumpik-tumpik na para marami ang makabasa ay inilink at post ko dito sa aking blog, na ang layunin ay marami rin ang makabasa:

Kagaya ng dati, and relasyon sa pagitan ng mga Muslim at Kristiyano ay nasa panganib. Ngayon, higit sa ano pa man, ang dapat na pagtuunan ng pansin ay ang pagbuo ng higit na maayos na relasyon sa dalawang grupo na nakabatay sa paguusap, respeto at pagsasaalang-alang ng mga pagkakatulad ng kanilang relihiyon.

Moro ang ibinigay na pangalan ng mga Espanyol sa mga Muslim sa Pilipinas noong ikalabing-anim na dantaon. Ang pangalang ito ay nangangahulugan din ng pagkamuhi ng mga Espanyol sa lahi at relihiyon na sa loob ng ilang libong taon ay nanguna sa kanilang Kristiyanong bansa. Ang Moro, na ginagamit na ngayon bilang salitang may mababang konotasyon sa ating lipunan ay ang mismong salitang nagiging simbolo ng pagkakakilanlan sa mga Muslim sa pagnanais nilang maisakatuparan ang kanilang adhikain sa kabila ng pangkasalukuyang realidad. 

Kahit na pinagtutunan ng pansin ng kasalukuyang pamahalaan ang pagkakaisa ng mga Muslim at Kristiyano, hindi pa rin ito nalulutas nang tuluyan. Mapapansin natin na ang mga Muslim ay higit na interesado sa pakikipag-ugnayan sa mga bansang Muslim. Ang mga Kristiyano naman ay mas binibigyang pansin ang mga pangyayari at pakikipagkasundo sa mga bansa sa Kanluran lalo na sa Amerika.

Noong 1972, ang simula ng Martial Law ay lalong nagpatindi sa adhikain ng mga Muslim dahil sa pagkakabuo ng mga rebolusyunaryong puwersa gaya ng Moro National Liberation Front (MNLF) na ngayon ay kinikilala na sa buong mundo. Ang madaming kaso ng karahasan laban sa mga Muslim ay ay nagpatindi sa alarma sa komunidad ng mga Moro.

Ang problema sa Mindanao ay maaring ipaliwanag sa iba't ibang paraan. Ang perspektibo ng mga Muslim hinggil sa problema ay sinasabing ginagamit lamang nila para mahiwalay na sila nang tuluyan sa Pilipinas. Ito ay dahil sa maling pagkakaintindi ng mga tao sa kultura ng mga Muslim at ito ang bibigyang linaw ng papel na ito. Madaming tao ang masyadong kinakain ng paniniwalang pampulitika at pang-ekonomiyang suliranin ang bumabalot sa Mindanao na ang mas mabigat na dahilan ay nababalewala na. Sinasabi ng mga Kristiyano na walang kinalaman sa relihiyon ang problema. Itinuturo nila na ang ugat ng lahat ay ang pag-aaway ng mga pinunong Muslim sa kapangyarihan, ang pag-aagawan sa lupa ng mga Muslim at iba pang suliraning pangekonomiya at agraryo. Kaya pag sinasabi ng mga Muslim na ang kanilang pakikibaka ay upang protektahan ang Islam, ito ay pinagdududahan ng mga Kristiyano. Sinasabi nilang ginagamit lamang ng mga Muslim ang relihiyon upang maitago ang kanilang tunay na adhikaing pampulitika at pangekonomiya.

Kailangang pagaralan ang problema sa isang pangkultural at pangrelihiyong pananaw. Kailangang unawain na ang Islam ay isang usaping sosyal at may pangteritoryo at pangsosyal na mundo ang mga Muslim. Marami din ang dapat malinawan sa totoong kahulugan ng jihad. Ang kahalagahan din ng kasaysayan sa pag-aaral ng problema ay hindi dapat ipagsawalang bahala. Maging ang problema din sa representasyon sa mga Muslim sa mga aklat at sa iba pang babasahin ay nagdulot ng pagkakahiwalay ng mga Muslim at Kristiyano.

Ang Mga Muslim

May 13 katutubong grupo ang mga Muslim sa Pilipinas. Lima sa grupong ito ay bumubuo ng 96 na porsiyento ng populasyon ng mga Muslim na tinatayang umaabot sa apat hanggang anim na milyong tao. Ang limang grupong ito ay ang mga Tausug ng Sulu, Sama ng Tawi-tawi, Yakan ng Basilan,, Maranao ng Lanao at Maguindanao ng Cotabato.

Bagamat bumubuo lamang sila ng isang pangkat bilang mga Muslim, nagkakaiba sila sa kanilang diyalekto, mga pangunahing gawaing pangekonomiya, antas ng pagka-Muslim at sa iba pang detalye ng kanilang tradisyunal na buhay kultural.

Kahit na kinikilala ang mga pagkakaibang ito, ang mga hindi Muslim ay pinaaalalahanan na huwag masyadong bibigyan ng pansin ang kanilang pagkakaiba upang maintindihan nila ang Islamikong aspeto na naguugnay sa mga Muslim bilang isang pangkat.

Ang mga Muslim ay sensitibo sa programa ng gobyerno ukol sa integrasyon na sa ilang pagkakataon ay isinasakatuparan sa pamamagitan ng asimilasyon. Kahit sa konteksto ng mga Muslim sa Pilipinas, ang mga Muslim ay ay nangangatwiran na ang Islam ay hindi pinahahalagahan sa mga teksto, na parang hindi ito importante sa buhay at adhikain ng mga Muslim. Para sa mga Moro, ang patuloy na pagnanais ng nasyonalismo na nakabatay sa pagkakatulad at pagsasantabi ng pagkakaiba ay naglalagay sa kanila sa panganib. Pinahahalagahan ng mga Muslim ang kanilang kaibahan sapagkat sa ilalim ng sentralisadong gobyerno at dahil na rin sa kanilang mababang katayuan sa ating lipunan, ang pagpapahayag ng kanilang kaibahan ay importante upang maprotektahan ang kanilang Islamikong pagkakakilanlan. Kung bibigyan sila ng pagkakataong pumili, ang uri ng pagkakaisa na kanilang gugustuhin para sa lahat ay yaong nakabatay sa pagkakaiba at hindi sa pagkakatulad. Ang pangangalaga nila sa kanilang Islamikong pagkakakilanlan ang pangunahing dahilan kung bakit sila naghahangad ng kalayaan o kahit man lang isang autonomiyang pederal. Ang autonomiyang nakabase sa pederal na pamamalakad ay ang tanging paraan upang mapagkasundo an gang dalawang magkaibang interes: ang bigyang kapangyarihan ang mga Muslim at masigurong buhay ang kanilang Islamikong pagkakakilanlan at kasabay nito ang pagpapanatili ng pambansang soberenidad at pangteritoryal na integridad ng Pilipinas. Ang ganitong uri ng pamamahala ay magtatagumpay lamang bilang alternatibo sa kalayaang hinihiling ng ilang mga Muslim kung ang totoong pagbibigay kapangyarihan sa mga Moro ay maisasakatuparan.

Ang paghahanap sa nasyonalismo ay maaring makakuha ng suporta ng mga Muslim. Kailangan lamang ang pag-unawa at pangangalaga sa kanilang kultura. Ang Islam, para sa mga Muslim, ay hindi lamang isang kultural na pundasyon upang palamutian ang kanilang teritoryo o ang kanilang mga kasuotan. Hindi rin ito batayan ng sayaw o paglalagay ng kulay sa isang seremonya. Ang Islam ang siyang nagbibigay buhay sa mga Muslim. Ito rin ang nagsisilbing pananggalang nila laban sa panganib at oposisyon.

Ang Dimensiyong Islam

Sa pag-aaral ng Islam katulad ng sa mga Muslim sa Pilipinas, tatlong prinsipyo ang kailangang unawain upang mabigyan ng linaw ang problema sa Mindanao. Ang mga ito ay ang Tawhid, ang pagkakaiba ng zahir o lahil at batin, at ang konsepto ng tao bilang isang khalifa.

Ang Tawhid na nangangahulugang Pagkakaisa ni Allah ay ang pinakamahalagang doktrina ng Islam. Ito ay nangangahulugan ng monotismo sa kaiba sa politismo ng Arabia bago pa ito naging bansang Muslim. Ang Tawhid ay nasasaad sa Shahadah ng mga Muslim bilang pagpapahalaga sa nag-iisang si Allah.

Ang kabuuan ng Tawhid ay sumasakop sa mga pansamantalang material na aspeto ng mg abagay at ang pagiging replesksiyon nila ng Diyos sa mundo. Ang kahulugan ng Islam hindi lamang bilang isang relihiyon kundi bilang kabuuan ng pamumuhay ng mga Muslim ang naglalagay kay Allah bilang sentro ng kanilang mga buhay. Kung kaya sa Islam, ang pagsuko sa Kanya ang nagiging batayan ng mga gawain nila. Ang salitang Islam ay nagmula sa salitang Arabikong aslama na ang ibig sabihin ay “pagsuko.” Ang Muslim ay isang taong dapat na isuko ang sarili sa kagustuhan ng iisang

Ang Tawhid ay inilalagay ang lahat sa kanilang relasyon at sa kanilang pagkakaisa. Ang pagkakaisa ng kalawakan, ng buhay, ng sangkatauhan, ng kaalaman at iba pa ay hindi lamang pananaw na pilosopikal kundi isang aktibong puwersa na nagtutulak o gumagabay sa mga Muslim na kumilos ayon sa pananaw na ito.

Sa zahir-batin na dimensiyon naman, karaniwang inilalarawan ito ng mga Muslim sa pamagitan ng pagkakaiba ng batin o ang kawalan ng laman ng mga bagay sa mundo at ang lahil o ang materyal na aspeto ng realidad. Ayon sa paniniwalang Muslim, ang lahil ay may kinalaman sa mga gawaing pisikal samantalang ang batin ay may kinalaman sa higit na malalim na kahulugan ng relasyon ng tao at Diyos. Sa batin maiuugnay ang mga pangunahing interes ng mga Muslim at ang ugat ng suliranin sa Mindanao na nahahati sa tatlong bahagi. Ang tatlong ito ay ang pagprotekta sa sikolohikal na pagkatao ng mga Muslim, ang pangangalaga sa ummah (komunidad ng mga naniniwala kay Allah) at ang pag-iwas na maging dar-al Harb (lugar ng kawalan ng katarungan) ang dar-al Islam (lugar ng kapayapaan o ang teritoryo ng mga Muslim).

Sa pagiging khalifa naman ng isang Muslim, ang konsepto ng jihad ay dapat maunawaan bilang isang responsibilidad na isulong ang katarungan, pangalagaan ang moralidad at pagpapanatiling maayos ang kapaligiran laban sa pang-aabuso ng mga tao. Ang salitang khalifa ay nangangahulugan na ang kapangyarihang ipinagkaloob sa kanya ni Allah ay dapat niyang suklian sa pamamagitan ng pagsuko sa Kanya. Ang mga Muslim ay naniniwala na may kasunduan sa pagitan ng mga tao at ni Allah na tatanggapin ng sanlibutan si Allah bilang Diyos. Hinahayaan ng Diyos na magkaroon ng kapangyarihan ang mga tao sa mundo ngunit Siya pa rin ang nagmamay-ari ng kapangyarihang ipinagkaloob Niya.

Ang pagunawa ng sosyal at teritoryal na aspeto ng problema ay mahalaga dahil sa kontekstong ito mabibigyan ng linaw ang pagsasagawa ng jihad. Ang batas ng Islam ay nagbibigay ng karapatan sa mga Moro na magsagawa ng jihad sa ilalim ng mga sumusunod na sitwasyon: 1) Kung tanging ang legal na dsisiyon lamang ng mga Kristiyano ang nasusunod at ang sa mga Muslim ay hindi; 2) Kung ang dar-al Islam ay napaliligiran na ng dar-al Harb; at 3) Kung nag kaligtasan ng mga Muslim ay hindi na kayang protektahan ng pamahalaan.

Jihad

Ang salitang jihad ay hango sa salitang Arabiko jahada na nangangahulugan ng pakikibaka o pakikipaglaban. Sa mga hindi Muslim, ang jihad ay limitado lamang sa banal na pakikidigma ngunit ang jihad ay marami pang sinasaklaw sapagkat ito ay pakikibaka para kay Allah sa pamamagitan ng lahat ng paraan maging sa pamamagitan ng salita, buhay at kayamanan. Nangangahulugan din ito ng pagbibigay ng isang Moro ng lahat ng kanyang makakaya upang malupig ang kalaban. Dahil dito, maaaring maihiwalay sa tatlong bahagi ang jihad: pakikibaka laban sa nakikitang kalaban, sa demonyo at sa makasariling interes o nafs. Sa pang-indibidwal na aspeto naman, ang jihad ay ang pag-iwas sa kamunduhan at personal na interes. Ang jihad ay nagpapatibay sa paniniwala ng mga Muslim. Sinasabi na mas madaling malalabanan ng tao ang kalaban kung pag-iibayuhin niya nag kanyang disiplina at paniniwala. Sa higit na kilalang kahulugan nito, ang jihad ay ang paglaban sa sa pang-aapi at pang-aabuso, pagtangging magpatalo sa mga kalaban ng Islam, pagprotekta sa paniniwala at pangangalaga ng ummah. Ang batas ng Islam ay maaaring magbigay ng kapangyarihan sa mujahideen (banal na sundalo) upang sumuong sa jihad.

Ang Dimensiyong Pangkasaysayan

Habang pinipilit ng isang tao na unawain ang kinalaman ng mga Muslim sa kasaysayan ng Pilipinas, mahalagan ilagay sa isip na ang kasaysayan ay hindi isang inosenteng didiplina at hindi natural na pag-aaral ng kultura at nakaraan ng bansa. Ang kasaysayan ay nakatali sa kpangyarihan. Ang mga salitang ginamit sa mga teksto ay pinili upang umayon sa kultura ng kapangyarihan na umiiral sa mga lugar ng paggawa ng kaalaman. Ang kahakagahan ng pag-aaral ng kasaysayan ay hindi dapat isantabi upang higit na mabigyang linaw ang problema ng mga Moro.

Ang tanging paraan upang maging hari ng hinaharap ay ang baguhin ang nakalipas. Ang kasaysayan ay nakabatay sa ideolohiya ng mga makapangyarihan. Ang nakalipas ay hindi nawawala sa kasalukuyan at lahat ng nagbibigay buhay sa nakalipas tulad ng mga rebulto, monumento at iba pang labi ng nakaraan ay mga pananggalang upang maprotektahan ang kapangyarihan ng iilang grupo ng tao. Ayon sa isang manunulat, ang kumukontrol sa nakaraan ay siyang kukontrol ay siyang kukontrol sa hinaharap at ang kumukontrol sa kasalukuyan ay siyang kumukontrol sa nakalipas.

Bilang isang pagpapatotoo sa Pilipinas, ang kasaysayan ay nilinis at pinili upang mapanatili ang interes ng nakararami. Dahil dito, nagging sentro ng pakikipaglaban ng mga Muslim ang pagnanais nilang mailahad ang totoo at buong kasaysayan ng Pilipinas.

Ayon sa isa pang manunulat, ang katotohanan tungkol sa nakaraan at ang katotohanan tungkol sa kasalukuyan ay hindi mapaghihiwalay. Kapag hindi tinaggap ang katotohanan sa mga nangyari, imposibleng malutas nang tama ang mga pangyayari ngayon. Kung wlang katotohanan ng kasalukuyan, imposibleng mapagbuti ang kalagayan at pakikitungo ng mga grupo ng tao sa iisang lipunan.

Ang kakulangan ng perspektibo ng mga Muslim sa kasaysayan lalo na ang kakulangan ng pang-unawa at pagpapahalaga sa ugat ng suliranin sa Mindanao ay higit na tumindi at umabot na sa puntong mahirap nang isaayos ang lahat. Ang isang mahalagang panawagan na kaugnay sa pagpapahalaga sa kasaysayan ng mga Muslim ay ipinahayag ng dating senador na si Wigberto Tañada na humikayat sa pamahalaan na pangunahan ang pagbibigay liwanag sa isip ng mga tao tungkol sa pangkasaysayang pinagmulan ng suliranin ng mga Moro at kung bakit ang pagbabago ng maling kasaysayang bumibiktima sa mga Moro ay nangangailangan ng ibayong pagsisikap (Today, p. 11, ika-3 ng Hulyo, 1996).

Sa pamamagitan ng kaalaman tungkol sa totoo at malawak na kasaysayan ng Pilipinas, amuunawaan ng mga tao ang ang pakikipaglaban ng mga Muslim sa Mindanao. Sa pamamagitan din nito, maisasakatuparan ang kapayapaan at kaunlaran sa Mindanao sa pamamagitan ng Southern Philippines Council for Peace and Development (SPCPD) na nabuo noong 1996.

Ang Problema sa Representasyon ng mga Muslim

Ang representasyon bilang isang problema ay binigyang linaw ni Edward Said sa aklat na Orientalism (1978) kung saan pinagkaiba niya ang presentasyon o ang natural na paglalahad ng kultura o lipunan at ang representasyon o ang artipisyal na paglalahad ng kultura o lipunan. Sa pag-aaral ng kasaysayan at kultura, mas malawak ang nararating ng representasyon kesa sa presentasyon. Ayon naman sa aklat na The Crisis of Representation ni Raul Pertiera, ang problema sa representasyon ng ibang kultura ay isang prosesong nakadikit sa kapangyarihan na siyang nagbibigay ng posisyon sa isang tao o isang grupo ng tao sa lipunang kanilang ginagalawan.

Ang problemang ito ang siya ding nagdulot ng pagkakahiwalay ng mga Moro at ng kanilang kultura sa karamihan ng mga aklat na isinusulat ng mga Pilipino. Dahil dito, hindi malinaw ang kanilang tunay na papel sa pagbuo ng Pilipinas bilang isang bansa. Sila ay napasailalim sa representasyon kung saan sila ay binigyan ng mababa at permanenteng papel sa lipunan. Kinundisyon ng mga nasa kapangyarihan ang pananaw ng nakararaming Pilipino hinggil sa mga Moro Ang representasyon ng mga Muslim ay bahagya lamang nabago ngunit ang pagbabagong ito ay hindi pa rin sapat upang maipakita kung sino at ano talaga ang mga Muslim.

Maging ang salitang Filipino o Pilipino ay nagsimula bilang isang modelo ng organisasyon ng walong pangunahing grupo sa Pilipinas na halos lahat ay mga Kristiyano at ang iba naman ay lumad.Ang walong grupong ito ay ang Tagalog, Iloko, Kapampangan, Pangasinan, Bikol, Cebuano, Hiligaynon at Samar-Leyte. Bagamat ang iba pang mga bagay tulad ng impluwensiyang Indo-Malaya at ang epekto ng ekolohiya ay naisaalang-alang, ang Kristiyanong pagkakakilanlan ng walong grupong ito, ayon sa aklat na Generalized Lowlands Philippine Social organization (Robert Fox), ang nagsilbing basehan ng mga Pilipinong manunulat upang sumulat tungkol sa lipunang Pilipino, pamilyang Pilipino at iba pang nosyon ng pagiging Pilipino. Sa kasong ito, ang salitang Filipino bilang isang representasyong nakabatay sa pagiging Kristiyano ng walong grupo sa bansa ay nagiging isang problema sa pagkilala sa mga sosyal at kultural na katangian ng ibang grupo ng mamamayan sa bansa lalo ng ng mga Muslim.

Ang Pag-uusap Bilang Susi sa Suliranin sa Mindanao

Bago dumating ang dekada ’90, maraming grupo ang nabuo sa pagnanais na mahikayat ang gobyerno at ang mga Muslim na pumasok sa isang dayalogo at kasunduan. Isa na dito ang Islamo-Christian Silsilah na gustong maayos ang relasyon sa pagitan ng mga Muslim at Kristiyano sa pamamagitan ng pag-unawa sa sa ispiritwal na dimensiyon ng kani-kanilang relihiyon. Sa isang dayalogo, ang dalawang pangkat ay dapat matutong magkompromiso ng kanilang posisyon at paniniwala sa isang paraan na ang pangunahing adhikain at ang integridad ng bawat isa ay narirespeto. Ang awayan sa pagitan ng dalawang grupo ay maihahalintulad sa awayan ng dalawang tao sa magkabilang dulo ng ilog. Nagtatalo sila sa loob ng maraming taon ngunit wala ni isa man lang sa kanila ang nagtangkang tawirin ang ilog. 

Dapat na unawain ng mga Muslim at Kristiyano ang bawat isa sa kanilang relihiyon sa halip na sa kanilang pangekonomiya at pampulitikang pagkakaiba. Maging si Pope John Paul ay nanawagan ng isang matiwasay na pag-uusap sa pagitan nila. Sinabi niya na ang isang pag-uusap ay nagsimula na kung kaya’t dapat na tingnan ang nakaraan upang makabuo ng isang magandang hinaharap para sa buong bansa. Ang Islam at Kristiyanismo ay hindi dapat na maging basehan ng krisis at alitan ng mga Muslim at Kristiyano. Dapat ang dalawang relihiyong ito ang maging basehan ng pagkakaisa at pagkakaunawaan sa pagitan ng dalawang grupo. Ang mga Muslim at Kristiyano ay maaaring manirahan nang matiwasay sa iisang bansa. Sila ay mga biktima lamang ng mga pangyayaring hindi nila ginusto at ang patuloy na karahasan ay walang maidudulot na maganda sa alinman sa dalawang panig. Ang mga sugat ng kasaysayan ay maaaring magamot at ang mga Muslim at Kristiyano ay maaaring magkaisa bilang isang lahi, bilang isang bansa.

 (SOURCE: http://saintlucifer.multiply.com/)

BALITA UPDATES  ( Lenyrose Bajar )  January 21, 2008)

Nuro,Upi,Shariff Kabunsuan-  Sinimulan nitong Lunes  January 21-25 ang   limang araw  na  Gender Responsive  and Rights Based  Integrated  Reproductive Health Training  in the context of Islam  na ginaganap sa  KGV Training Center , Cotabato  City . Ito ay dinaluhan ng anim na ustadz mula sa bayan ng Upi kabilang sina Ustadz  Samsudin Paglas,Ustadz Abdulazim Macacua,Ustadz  Esmael Paglas,Ustadz Abdulatip Disimban,Ustadz Abdullah Datukaka  at Ustadz Abdulbasit Inok kasama ang mga ustadz na nagmumula  sa munisipalidad ng  Shariff Aguak at  Ampatuan. . Pinangungunahan ng  IPHO Maguindanao  at UNFPA . Tatalakayin rito ang;  Mens Reproductive Health and male Involvement ,Islam and birth Spacing  and Responsible Parenthood, Prevention of Violence against women and children, Reproductive tract infection Sexually Transmitted Disease, Post Reproductive Health  and other reproductive health concerns at  Prevention of abortion .Bahagi ito ng advocacy na mapalawak ang kaalaman ng mga mamamayang mananampalatayag Islam sa reproductive health at gender issues.

IV Online magazine : IV388 - April 2007

Philippines

War and Peace in Mindanao

Murray Smith

In December 2006 I had the chance to visit the island of Mindanao in the Southern Philippines. Mindanao and the surrounding islands rarely make the headlines except when some Western tourists are kidnapped. But Mindanao has been the scene of an ongoing conflict that has now lasted for more than 35 years, as the Muslim Bangsa Moro people have fought for self-determination. To date the conflict has claimed 120,000 lives, many of them civilians. More than a million people have been made homeless and destitute. An estimated 200,000 to 300,000 refugees have taken refuge in neighbouring Sabah, Malaysia and many other have moved to Manila or other parts of the Philippines in search of security.

The origins of the conflict go back a long way. The islands we now call the Philippines were colonized by Spain in the 16th century. But in fact the Spaniards just captured Manila and gradually extended their control over the northern island of Luzon. Over the next three hundred years they moved southwards, not without meeting considerable resistance: there were over 200 recorded uprisings during the Spanish colonial period. But they never conquered Mindanao beyond a few coastal settlements. The western part of Mindanao and the neighbouring islands were ruled by the Muslim sultanates of Sulu and Maguindanao, the people being known as Moros. The rest of the island was inhabited by indigenous tribes.

In 1896 the Philippines’ war of independence from Spain began. But it was impacted by the Spanish-American War of 1898. Initially presenting themselves as friends of the Filipinos, the Americans ended up by ‘buying” the Philippines from Spain for 20 million dollars, by the terms of the Treaty of Paris in December 1898. The resulting resistance by the Filipinos in Luzon was subdued at the cost of 600,000 dead, about a sixth of the population. The conquest of the other islands led to a similar proportion of casualties. No accurate count has ever been made, but it is reasonable to say that at least a million (out of a population of seven million at the time) Filipinos died in the course of the American conquest. The American General "Jake" Smith made no bones about what he wanted from his soldiers: “I want no prisoners. I wish you to kill and burn; the more you burn and kill the better it will please me”. His colleague General Shafter expressed the same idea in a more philosophical vein: “It will perhaps be necessary to kill half of the Filipinos in order to enable the other half to attain a level of existence superior to their present semi-barbarous state”.

If the Spanish had no right to sell the Philippines and the Americans no right to buy them, they had even less right as far as Mindanao was concerned, since Spain had never conquered it. In the whole of the Philippines resistance to the American occupation lasted for years after the upper-class leaders of the movement had sold out and made their peace with Uncle Joe. In Mindanao it lasted even longer, up until 1914. A high point of the American civilizing mission was reached in March 2 1906 with what is variously known as the First Battle of Bud Dajo or more accurately as the Moro Crater Massacre. Between 800 and 1000 Moros, armed with spears and swords, including many women and children, retreated into a volcanic crater on the island of Jolo, where they were attacked with modern weapons and artillery. When the battle was over there were only six survivors among the Moros. About twenty Americans died, out of a force of several hundred.

By such methods were the Moros brought into the Philippine state - an American colony till 1946, then formally independent. They continued to be oppressed and discriminated against politically, economically and culturally. It is easy to understand that they fiercely maintained their own identity and their desire for freedom and it was only a question of time before this broke out in open rebellion. A defining moment was the Jabidah massacre in 1968, when Moro army recruits were massacred by their Philippine army superiors after refusing to take part in the invasion of Sabah, a province of Malaysia with which the Moros have historic links. Armed struggle began in the early 1970s, first of all under the leadership of the Moro National Liberation Front (MNLF), which negotiated a peace agreement with the Philippine Government that led to the creation of the Autonomous Region of Muslim Mindanao (ARMM) in 1996, though it turned out to be a very unsatisfactory form of autonomy. A second movement arising from a split in the MNLF - the Moro Islamic Liberation Front (MILF) - continued an armed struggle and is now negotiating for wider autonomy.

However, the situation in Mindanao is not simply a case of an oppressed nation, the Bangsa Moro, fighting for self-determination, for autonomy within, or independence from, the Philippines. That is one aspect of it, but not the only one. The Moros never occupied the whole of Mindanao, there were always non-Muslim tribes. Nevertheless there was a Muslim majority in Mindanao till 1918, but today the Muslim population of Mindanao is about 25 per cent. The indigenous Lumad peoples make up another 5 per cent. The remaining 70 per cent are Christian. This demographic evolution has nothing accidental about it. It is the result of a policy conducted throughout the 20th century under American rule and by the independent Philippines, of settling Mindanao with migrants from elsewhere in the Philippines. This had a double advantage: defusing rural discontent elsewhere by offering land to these settlers, and populating Mindanao with people loyal to the Philippine state. This policy was consciously carried out by introducing land registration and Western legal norms and limiting the amount of land Muslims could own.

The aim of successive government in Manila was therefore quite clear. It was also successful. But these settlers and their descendants are not any kind of caste above the Moros, nor do they live separately from them. The migrants and their descendants are ordinary workers and peasants and they live side by side with Muslims. No one is proposing to drive them out.

Muslims are in a majority in some areas of Mindanao and the adjoining islands, which mostly form part of the ARMM, and a more or less substantial minority elsewhere. The twelve tribes of the Lumad indigenous peoples also have their ancestral lands in both Christian and Muslim dominated areas. Any progressive solution to the problems of Mindanao must recognise the right of the Moro people to self-determination as well as the rights of the Lumad. But it also has to start from the fact that three peoples with their own history, culture and identity now share Mindanao. That is why progressive forces on the island have developed, since the 1990s, the concept of a “tri-people” solution, of the necessity and the possibility for the three peoples to live together.

This is reinforced by the fact that the problems of Mindanao cannot be reduced to the Moro national question. The regions of Mindanao and the neighbouring islands are among the poorest in the Philippines, which is saying something in a country where 40 per cent of the population live on less than two dollars a day. Often referred to as the Philippines’ “last frontier” Mindanao is now the target of multinational companies eager to exploit its agricultural (rubber, coconuts, mangoes) and mining resources and its forests. Apart from plundering Mindanao’s natural wealth, these activities cause ecological havoc and infringe on the ancestral lands of the Lumad.

The social problems of Mindanao made it, in the 1970s and early 1980s, a bastion of the movement against the dictatorship of Ferdinand Marcos - a movement which involved the armed insurgency of the New People’s Army led by the Maoist Communist Party of the Philippines, but also mass resistance by people’s organisations in the cities and countryside. The Maoist insurgency continued after the overthrow of Marcos in 1986, but it was greatly weakened in the late 1980s by political mistakes, a series of suicidal purges and finally a split in the CPP in 1992. The hardline Maoists of the CPP-NPA, who advocate - and practise - physical liquidation of political opponents, are still present. So are forces from the other side of the 1992 split, the most important of which is the Revolutionary Workers’ Party-Mindanao (RPMM).

Mindanao and the adjoining islands are bristling with arms. The army and the militarised police are omnipresent. Landlords and the multinational mining and logging companies all have armed goons at their disposal. The Moro movements are armed. Organising a strike, fighting for land reform or otherwise defending the poor and exploited can make you a candidate for the death squads. Several hundred political activists have been murdered since President Gloria Macapagal-Arroyo came to power in 2001, as have 50 journalists. So the movements of the left also have to be armed.

The reason for my going to Mindanao was as part of a delegation from Holland to the 4th Mindanao Peoples’ Peace Summit. The main organiser of the event was the Mindanao Peoples’ Peace Movement (MPPM). The MPPM arose as a response to the upsurge in hostilities on the island in 1997 and 1999 and in particular in response to the declaration of “Total War” against the MILF by then president Joseph Estrada in June 2000. (A few months later Estrada was overthrown by a “people’s power” movement).

Previous summits had taken place in 2000, 2002 and 2004. While continuing to pursue its general work for peace and organising relief for victims of the war, the MPPM decided to focus on finding a lasting solution to the Bangsa Moro question, working in particular with the Bangsa Moro Consultative Peoples’ Assembly headed by Professor Abhoud Syed M. Lingga. The twin axes of such a solution were the recognition of the Bangsa Moro people’s right to self-determination and the proposal to have any settlement approved by a UN- supervised referendum. The campaign for such a referendum was launched at the 2nd summit in December 2002.

The 4th summit was held in the town of Lamitan on the island of Basilan. The choice was not accidental. Basilan and the neighbouring Sulu and Tawi-Tawi islands have been the centre of the activities of the Abu Sayyaf Group (ASG). Unlike the MNLF and the MILF, which are national liberation movements, the ASG is a fundamentalist Islamic group with links to Al Quaida that engages in terrorist actions - bombings, killings, kidnappings. Its origins are obscure and government agents provocateurs are widely thought to have played a role in creating it. Today its activities are systematically inflated and used by the government to fan anti-Muslim feeling and insecurity, in order to justify the presence of Philippine troops and American “advisers” in what Washington has defined as the latest front in its “war against terror”.

Lamitan was the scene of a siege and several deaths in 2001 when militants of the ASG held their foreign hostages in a local hospital. Nevertheless the 55 per cent of Christians and 45 per cent of Muslims that make up the town’s population live harmoniously together. It was to counterpose this reality to the government and media inspired hysteria that Lamitan was chosen for the summit, and the participants received a warm and friendly welcome from the municipality and the people of the town.

For five days, the more than 500 people at the summit, all but a handful of them from Mindanao and the surrounding islands, discussed how to work for a peaceful and democratic solution to the conflict in Mindanao. Representatives of both the MNLF and the MILF, as well as of the Lumad peoples, took part. There were also organisations of youth, women and popular organisations who are active on issues of peace, health, education and economic development. The main discussion in the summit centred on the question of self-determination and of finding a peaceful solution to the conflict. But other issues were raised - Muslim women vigorously posed the issue of equality, to the obvious discomfort of some of the more traditionally-minded men.

One session of the summit reported on the peace negotiations between the RPMM and the government. A ceasefire had been signed in 2005 and agreement was reached on its application and monitoring in a meeting shortly after the summit. But unlike some armed groups, the RPMM does not see things from a purely military point of view. It makes a definitive agreement and disarmament conditional on the government fulfilling its promises to provide the resources to tackle the social problems in the areas where the RPMM operates - health, housing, employment, etc. Furthermore it lets the people in those areas define what their needs are.

The fight for peace in Mindanao is inseparable from the question of economic and social development. At present the level of armed conflict is quite low and the government is negotiating with both the MNLF and the MILF. It is possible, though far from certain, that a new agreement on autonomy for the Bangsa Moros will be reached. But peace is not just the absence of war. A lasting peace means not only respecting the rights of the Moros and the Lumad, it also means putting an end to all the forms of poverty, inequality and injustice which breed violence. Mindanao is potentially a very rich island, but its natural wealth needs to be owned and controlled by its people and not as at present by an alliance of corrupt politicians, landowners and the multinationals.

Murray Smith, formerly international organiser for the Scottish Socialist Party, is an active member of the LCR.